കൗമാരത്തിലെ ചോരപ്പുഴകൾ; എന്തുകൊണ്ടാണ് നമ്മുടെ കുഞ്ഞുങ്ങൾ ഇത്ര പെട്ടെന്ന് ക്രൂരരാകുന്നത്?

Share

Share

Share

Share

Email

Comments

തിരുവനന്തപുരത്ത് പ്ലസ് വൺ വിദ്യാർഥി അഭിറാമിന്റെ ദാരുണമായ കൊലപാതകം കേരള സമൂഹത്തെ ഒന്നടങ്കം നടുക്കിയിരിക്കുകയാണ്. ഒരു പ്രായം പോലും തികയാത്ത, നാളെയുടെ പ്രതീക്ഷകളാകേണ്ട കുട്ടികൾ എങ്ങനെയാണ് ഇത്രയും ക്രൂരമായ അക്രമങ്ങളിലേക്ക് തിരിയുന്നത്? ഈ ചോദ്യം ഇന്ന് ഓരോ രക്ഷിതാവിന്റെയും സമൂഹത്തിന്റെ ആകെയും ഉള്ളിൽ ഭയത്തോടും ആശങ്കയോടും കൂടി ഉയരുന്നുണ്ട്.

എന്തുകൊണ്ടാണ് കൗമാരക്കാരായ കുട്ടികളിൽ ഇത്ര തീവ്രമായ ദേഷ്യവും അക്രമവാസനയും വളരുന്നത്? ഇതിന് പിന്നിലെ മനശാസ്ത്രപരമായ കാരണങ്ങളും നമ്മൾ എവിടെയാണ് തിരുത്തേണ്ടതെന്നും പരിശോധിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.

തലച്ചോറിലെ മാറ്റങ്ങളും കൗമാരത്തിലെ ആവേഗങ്ങളും

കുട്ടികളുടെ ഇത്തരം പെരുമാറ്റങ്ങളെക്കുറിച്ച് പഠനം നടത്തിയ മനശാസ്ത്രജ്ഞന്മാർ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നത് കൗമാരക്കാരുടെ തലച്ചോറിന്റെ ഘടനയെക്കുറിച്ചാണ്.

നമ്മുടെയൊക്കെ തലച്ചോറിൽ യുക്തിസഹമായി ചിന്തിക്കാനും, ശരിയും തെറ്റും തിരിച്ചറിഞ്ഞ് ഒരു തീരുമാനം എടുക്കാനും സഹായിക്കുന്ന ‘പ്രീഫ്രണ്ടൽ കോർട്ടെക്സ്’ (Prefrontal Cortex) എന്ന ഭാഗം പൂർണ്ണമായി വളർച്ചയെത്തുന്നത് 25-ാം വയസ്സിലാണ്. എന്നാൽ, പെട്ടെന്നുള്ള വികാരങ്ങളെയും ദേഷ്യത്തെയും നിയന്ത്രിക്കുന്ന ‘അമിഗ്ഡല’ (Amygdala) കൗമാരപ്രായത്തിൽ അതിവേഗം സജീവമായിരിക്കും. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ചെറിയ പ്രകോപനങ്ങൾ ഉണ്ടായാൽപോലും അത് വലിയ അക്രമത്തിലേക്ക് എത്തിക്കാൻ ഈ പ്രായത്തിലുള്ള കുട്ടികൾക്ക് എളുപ്പമാണ്.

സൈബർ ലോകവും തെറ്റായ ബന്ധങ്ങളും

ഇന്നത്തെ കൗമാരക്കാരുടെ ലോകം മുൻകാലങ്ങളിൽ നിന്ന് ഏറെ വ്യത്യസ്തമാണ്. സ്മാർട്ട്‌ഫോണുകളും ഇൻസ്റ്റാഗ്രാം പോലുള്ള സോഷ്യൽ മീഡിയകളും അവരുടെ ജീവിതത്തിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗമാണ്. ഓൺലൈൻ വഴിയുള്ള സൗഹൃദങ്ങൾ, തെറ്റായ പ്രണയബന്ധങ്ങൾ, ഡിജിറ്റൽ ഇടങ്ങളിലെ തെറ്റിദ്ധാരണകൾ എന്നിവയെല്ലാം കുട്ടികളെ മാനസികമായി തളർത്തുന്നുണ്ട്.

സ്വന്തം പ്രശ്നങ്ങൾ ആരോടും തുറന്നുപറയാൻ കഴിയാതെ ഡിജിറ്റൽ ലോകത്ത് മാത്രം അഭയം പ്രാപിക്കുന്ന കുട്ടികൾ പലപ്പോഴും തെറ്റായ തീരുമാനങ്ങളിലേക്ക് നയിക്കപ്പെടുന്നു. സൈബർ ലോകത്തെ അമിതമായ സ്വാധീനവും അക്രമങ്ങൾ നിറഞ്ഞ കണ്ടന്റുകളും അവരുടെ മനസ്സാക്ഷിയെ മരവിപ്പിക്കുന്നതായും (Desensitization) വിദഗ്ധർ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നുണ്ട്.

ഈ പ്രവണത എങ്ങനെ മാറ്റിയെടുക്കാം?

കുട്ടികളെ കുറ്റപ്പെടുത്തിയിട്ടോ ശിക്ഷിച്ചിട്ടോ മാത്രം ഈ പ്രശ്നത്തിന് പരിഹാരം കാണാൻ സാധിക്കില്ല. പകരം താഴെ പറയുന്ന കാര്യങ്ങളിൽ രക്ഷിതാക്കളും സമൂഹവും അതീവ ശ്രദ്ധ പുലർത്തേണ്ടതുണ്ട്:

1. തുറന്ന ആശയവിനിമയം ഉറപ്പാക്കുക: കുട്ടികളെ എപ്പോഴും ‘വിചാരണ’ ചെയ്യുന്ന ശൈലി ഒഴിവാക്കുക. അവരുടെ സ്കൂൾ വിശേഷങ്ങളും സുഹൃത്തുക്കളെക്കുറിച്ചും പേടി കൂടാതെ നമ്മോട് പറയാനുള്ള സൗഹൃദ അന്തരീക്ഷം വീടുകളിൽ ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കുക.
2. ഇമോഷണൽ ഇന്റലിജൻസ് (Emotional Intelligence) പഠിപ്പിക്കുക: ദേഷ്യം വരുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്, എന്നാൽ അത് പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന രീതിയിലാണ് കാര്യമെന്ന് കുട്ടികളെ ചെറുപ്പത്തിലെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുക. ദേഷ്യം വരുമ്പോൾ ആ സാഹചര്യം വിട്ടുമാറാനും (Pause) മനസ്സ് ശാന്തമാക്കാനും അവരെ ശീലിപ്പിക്കുക.
3. ഡിജിറ്റൽ മാതാപിതൃത്വം (Digital Parenting): കുട്ടികളുടെ ഫോൺ ഉപയോഗത്തിന് കൃത്യമായ അതിരുകൾ വെക്കുക. സോഷ്യൽ മീഡിയയിലെ അവരുടെ ഇടപെടലുകളെ സ്നേഹത്തോടെയും ജാഗ്രതയോടെയും നിരീക്ഷിക്കുക.
4. മടിയോ ഭയമോ കൂടാതെ കൗൺസിലിംഗ് തേടുക: കുട്ടികളിൽ പെട്ടെന്നുള്ള ദേഷ്യം, അമിത വാശി, ഒറ്റപ്പെടൽ തുടങ്ങിയ മാനസിക മാറ്റങ്ങൾ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടാൽ ഒരു ചൈൽഡ് സൈക്കോളജിസ്റ്റിന്റെയോ കൗൺസിലറുടെയോ സഹായം തേടാൻ ഒരു മടിയും കാണിക്കാതിരിക്കുക.

ഉപസംഹാരം

ഇന്നൊരു അഭിറാം നഷ്ടപ്പെട്ടു. ഇനിയൊരു കുട്ടിക്ക് ഈ ഗതി വരാതിരിക്കാൻ നമ്മുടെ വീടുകളിൽ നിന്ന് തന്നെ മാറ്റങ്ങൾ തുടങ്ങേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. കുട്ടികളുടെ തോഴരായി, അവരുടെ മാനസിക ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുന്ന ഒരു സമൂഹമായി നമുക്ക് മാറാം.